Przerwa

W związku z przygotowaniami do obrony pracy magisterskiej na temat Gwardii Narodowej Warszawskiej w Powstaniu Listopadowym robię krótką przerwę w pisaniu bloga. Mam nadzieję powrócić niedługo z nowymi postami. Zapraszam do odwiedzin. :)

Przybornik z przełomu XVIII i XIX wieku – rekonstrukcja formy.

Z przełomu XVIII i XIX wieku zachowały się oryginalne przyborniki, w których żołnierze przechowywali przybory do szycia. Przyborniki te szyte były z kawałków sukna ze starych mundurów lub materiałów, które akurat były dostępne. Ozdabiane były aplikacjami lub haftami oraz monogramami.

Źródło zdjęcia: Richard Holmes, "Bitwy", Warszawa 1999, s. 8.

Ten na zdjęciu należał w czasach napoleońskich do żołnierza z 93. pułku szkockiego. Na podstawie zdjęcia zrobiłam wykrój, według którego uszyłam swój przybornik. Należy jednak zdawać sobie sprawę z tego, że w epoce przyborniki nie były szyte według konkretnej formy i mogły różnić się od siebie wymiarami, a ich zdobienie zależało od inwencji wykonawcy.

Swój przybornik ozdobiłam aplikacją z profilem księcia Józefa Poniatowskiego z 1792 roku. Umieszczanie miniatur na przedmiotach codziennego użytku, jak też wykorzystywanie ich w biżuterii, czy elementach ekwipunku w końcu XVIII wieku było bardzo popularne. Moda ta trwała jeszcze przez kilkadziesiąt lat.

Każdy segment przybornika złożonego z trzech kieszonek został ozdobiony innym elementem. Pod miniaturą znalazła się cyfra księcia Józefa w wieńcu. Poniżej motyw roślinny, a na samej górze monogramy właścicielki. Klapki na dole służyły do przechowywania igieł.

Poniższe zdjęcia obrazują etapy szycia przybornika. Materiały, jakich użyłam to zielone, czerwone i czarne sukno, surówka bawełniana w kolorze naturalnym do obszycia, biała, kremowa i czerwona mulina oraz skórzany rzemyk.

Czepek z przełomu XVIII i XIX wieku – rekonstrukcja.

Przygotowując się do odtwarzania postaci markietanki z przełomu XVIII i XIX wieku przeanalizowałam ikonografię z epoki, przedstawiającą zarówno kobiety podążające za wojskiem, jak również ubiory kobiet z niższych warstw społecznych. Przegląd wybranych wizerunków znajduje się w galeriach na tej stronie. W tym czasie w ubiorze markietanek pojawiały się już elementy wojskowe, jednak w ogólnym kształcie zachował on wygląd codziennego ubioru kobiet tego okresu. Nakryciem głowy kobiet zamężnych – a tylko takie mogły być markietankami – był czepek, który przybierał rożne formy (kilka wybranych przedstawień z epoki poniżej), jednak składał się z trzech podstawowych elementów, które wyszczególniłam przygotowując wykrój.

Fragment zabytkowego czepka ze strony: http://www.oslhp.net/m-museumframe.htm

Czepek został uszyty z bawełny (elementy A i B), wykończony otokiem z marszczonej bawełnianej koronki (element C).

Zdjęcia poniżej ilustrują kolejne etapy powstawania czepka. Praca nad nim wraz z przygotowaniem wykroju zajęła około 8 godzin. Czepek został uszyty ręcznie.